نقد و بررسي الگوهاي توسعه كردستان (قسمت چهارم)

بررسي مطالعات صدرصنعت – 1370

1 . درسلسله مقالات نقد وبررسي الگوهاي توسعه كردستان ، طي سه يادداشت قبلي به الگوهاي توسعه صنعتي استان پرداختيم. طرح استراتژي صنعتي استان از سوي گروه هامون معرفي و محورهايي از آن طرح نقد شد. در اين قسمت به معرفي ونقد وبررسي طرحي مي پردازيم كه درسال 1370 توسط وزارت صنايع به شركت صدرصنعت واگذار شده بود. اطلاعات موجود نشان مي دهد كه در اوايل دولت آقاي هاشمي رفسنجاني وزارت صنايع سلسله مطالعاتي را درمورد زمينه هاي توسعه صنعتي استان ها اجرا كرد. از جمله اين طرح ها " بررسي امكانات توسعه صنعتي استان كردستان" بود كه بوسيله مهندسين مشاورصدرصنعت اجرا وگزارش آن در8 جلد درسال 1371 منتشر شد. كتاب هاي اول تا چهارم به موضوعاتي نظير: موقعيت جغرافيايي وطبيعي، جمعيت ، معدن وكشاورزي وامورزيربنايي استان وكتاب پنجم درچهار جلد به مسئله صنعت پرداخته است.در پيشگفتار اين گزارش ضمن نقد سياست هاي صنعتي رژيم شاه ، مونتاژ را محور آن سياست ها دانسته و آمده است:" به علت سودجويي بخش خصوصي وعدم توجه رژيم گذشته به ايجاد تعادل هاي منطقه اي، تاريخ معاصر توسعه صنعتي كشور همواره با تمركز فعاليت ها ي صنعتي در تهران بوده است. تا جايي كه در سال1351 ، پنجاه وشش درصد شاغلان كارگاه هاي بزرگ صنعتي كشور – بالاي 10 نر شاغل- در استان مركزي شامل استان  تهران و شهرستان هاي كاشان وقزوين وگرمسارمشغول به كار بوده اند وشصت وچهار درصد از ارزش افزوده كارگاه هاي بزرگ در اين استان مستقر بوده اند".

 یادی از یک استاد توانمند اقتصاد

دکتر بایزید مردوخی کردستانی

دکتر بایزید مردوخی بی تردید یکی از صاحب نظران عرصه توسعه اقتصادی وصنعتی کشور است. وی سالیان دراز درسازمان مدیریت وبرنامه ریزی حضور داشت ویکی از فعالان برنامه های اول تا چهارم توسعه کشور بود.دکتر مردوخی درحال حاضر باز نشسته است وهمراه با تدریس سخاوتمندانه به طالبان علم و تجربه مشاوره می دهد. وی از فرزندان پاک و فهیم کردستان ومتولد شهر سنندج است. ضمن خسته نباشید به این استاد عزیز به منظور قدردانی ازقریب چهل سال تلاش در راه توسعه ایران  ونیز یادی که درمقاله خود از کار بزرگ ایشان درتهیه طرح تدوین استراتژی  توسعه صنعتی استان کردستان در سال ۱۳۷۳نمودیم دوستان عزیز را به مطالعه بحثی زیبا از وی در مورد آینده پژوهی فرا می خوانم که درسایت آینده نگر درج شده است.

موضوع بحث را با آینده‌نگری و سابقه آن در جهان و ایران شروع می‌كنم و اگر فرصت ماند در آخرین دقایق راجع به سند چشم‌انداز ۲۰ ساله هم صحبت می‌كنم. در مورد چشم‌انداز چون سند آن ابلاغ شده است، قابل دسترسی است اما مهم برای اهل علم، متدولوژی آینده‌نگری و خود آینده‌نگری است. بشر تنها موجود دارای حیات است كه آینده دارد و خود آگاه به آینده است. هیچ موجودی جز انسان نسبت به آینده آگاهی ندارد. این خصلت سبب شده تا انسان درباره آینده به صورت فردی و جمعی و به طور طبیعی در مورد هفته آینده، ماه آینده و سال آینده فكر كند و این در تمامی انسان‌ها، مشترك است.
اگرچه برخی از انسان‌ها به «در لحظه زندگی كردن» اكتفا می‌كنند، این شیوه زندگی همه افراد را قانع نكرده است و انسان متوسل به روش‌هایی برای اطلاع از آینده از جمله غیب‌گویی شده است و معمولاً كسانی كه به این شیوه متوسل می‌شوند به نوعی به یافته‌ها و گفته‌های خود حالت قدسی می‌دهند و ادعا می‌كنند به آنها الهام می‌شود، ما در مورد پیامبران این را قبول داریم اما در مورد بقیه دلیلی نداریم. در یونان باستان مراكزی برای پیشگویی بوجود آمده بود، از جمله معبد دلفی كه توسط كاهنان مسیحی اداره می‌شد و افراد به آن مراجعه می‌كردند. سلاطین، جنگجویان و دریانوردان برای اطلاع از آینده خود به معبد دلفی مراجعه می‌كردند و این معبد از محل درآمدهای پیشگویی بسیار ثروتمند شده بود. غیر از معبد دلفی، شاید مركز دیگری در جهان برای پیشگویی مشهور نباشد.

http://www.ayandeh.com/page1.php?news_id=3897